W 1954 roku Lucian Freud namalował „Hotel Bedroom”: żona leży w łóżku, on stoi w cieniu przy oknie. Tu ta sama scena siedemdziesiąt lat później, w łazience. Jedna postać leży przewieszona przez brzeg wanny i palcami długimi jak makaron trzyma telefon, którego ekran jest jedynym zimnym światłem. Druga stoi z tyłu, blada, z ptasią głową, jak zjawa z tytułu. Grzybacz farbę raczej ściąga gąbką, niż nakłada. Kto tu jest duchem: ten, kto stoi, czy ten, kto patrzy w ekran?
Malarz
Krzysztof Grzybacz (ur. 1993) ukończył z wyróżnieniem krakowską Akademię Sztuk Pięknych. Maluje kwiaty, swoich bliskich i ciche wnętrza, a prawdziwym tematem jest pod spodem zwykle intymność i to, jak komunikacja się gubi i nie dochodzi do skutku. Pokazywał prace w X Museum w Pekinie, w Harkawik w Nowym Jorku i w Dawid Radziszewski Gallery w Warszawie, a w 2026 roku czeka go indywidualna wystawa w londyńskim Pace.